۱. تعیین دقیق مسئولیت تأمین مصالح با سه گزینه (پیمانکار، کارفرما یا ترکیبی): قرارداد بهوضوح مشخص میکند که هر یک از مصالح (کاشی، چسب، دوغاب، سیمان و …) توسط کدام طرف تهیه میشود و تبصره جبران تفاوت رنگ در صورت تمام شدن کاشی را نیز دارد.
۲. گارانتی ۱۲ ماهه با ذکر موارد مشخص (جدا شدن، ترک خوردن، شوره و قارچ): بر خلاف بسیاری از قراردادها، این قرارداد به صراحت عیوب مشمول گارانتی و استثنائات آن (مانند ضربه یا نقص ساخت کاشی توسط کارفرما) را فهرست کرده است.
۳. مراحل دوگانه تحویل (موقت و قطعی): ابتدا تحویل موقت با صورتجلسه ایرادات ظرف ۳ روز، سپس ۷ روز برای رفع ایراد، و نهایتاً تحویل قطعی پس از ۳۰ روز – که زمان کافی برای آشکار شدن عیوب پنهان فراهم میکند.
۴. جریمه تأخیر با نرخ مشخص و سقف ۱۰ درصد کل مبلغ: قرارداد هم نرخ روزانه جریمه (به صورت درصدی قابل تعیین) و هم حداکثر آن را مشخص کرده و علل موجه تأخیر را هم فهرست کرده است.
۵. مکانیسم حل اختلاف سه مرحلهای (میانجیگری، داوری، دادگاه): ابتدا تلاش برای صلح از طریق فرد معتمد صنف، سپس داوری طبق قوانین ایران، و در نهایت دادگاه حقوقی – که از هزینههای اولیه دادگاه میکاهد.
۶. الزام به متمم کتبی برای هرگونه تغییر در نقشه یا متره: هیچ تغییر شفاهی قابل قبول نیست و کلیه تغییرات باید به صورت متمم قرارداد با امضای دو طرف باشد که از اختلافات بعدی جلوگیری میکند.
۷. بند قوه قاهره با تعریف مصادیق و مهلت ۷۲ ساعته اعلام: حوادثی مثل سیل، زلزله، جنگ، قرنطینه دولتی را پوشش میدهد و طرفین موظف به اعلام سریع و ارائه مدرک هستند – که عادلانه است.
۸. ضمانت اجرای تعهدات کارفرما در پرداخت و تحویل گرفتن کار: کارفرما موظف به پرداخت به موقع در مراحل تعیین شده و همچنین حضور برای تحویل کار ظرف ۳ روز (در غیر این صورت کار تحویل شده تلقی میشود).
۹. تبصره ۵ تا ۱۰ درصد کاشی اضافه برای ضایعات با تعیین مسئولیت تأمین: مشخص میکند که تأمینکننده مصالح باید کاشی اضافه را پیشبینی کند و در غیر این صورت مسئولیت جبران تفاوت رنگ و مدل با طرف خاطی است – بسیار کاربردی.
۱۰. الزام به پیوستهای فنی (نقشه، مشخصات فنی، صورت متره): قرارداد بدون این سه پیوست کامل نیست؛ نقشه پلان کاشیکاری، مشخصات دقیق مدل و ابعاد و شماره رنگ کاشی، و جزئیات مساحت و تعداد کاشی – که از تفسیرهای سلیقهای جلوگیری میکند.
